ZŁĄCZA SWORZNIOWE

width=600

ZŁĄCZA SWORZNIOWE

Złącza elementów drewnianych o znacznych przekrojach i pod działaniem dużych sił mogą być  łączone za pomocą sworzni. Aby zachować bezpieczeństwo konstrukcji, istnieją obowiązujące zasady rozstawu sworzni w złączach dla wszystkich układów. Sworznie mogą być rozstawione sposobem prostym Iub mijankowym z zachowaniem następujących zasad:

  1. Odległość średnicy sworznia od I czoła łączenego drewna przy siłach ściskających powinna wynosić średnice sworznia, przy siłach rozciągających 7 średnic.
  2. Odległość między osiami sworzni liczona wzdłuż włókien drewna powinna być nie mniejsza niż 7 średnic sworznia, odległość mierzona w kierunku prostopadłym do włókien drewna powinna być nie mniejsza niż 3,5 jego średnice.
  3. Odległość średnicy sworznia od krawędzi wzdłużnej drewna powinna być nie mniejsza niż 3,5 średnic sworznia.

Dla bezpieczeństwa konstrukcji drewnianej, której złącza wykonano za pomocą sworzni, 1/5 ich ilości należy zastąpić śrubami.

 

ZŁĄCZA NA WKRĘTY I ŚRUBY

Wykonywanie złącz elementów drewnianych Za pomocą wkrętów i śrub o średnicy powyżej 6 mm podlega takim samym zasadom co do rozmieszczenia, jak przy zastosowaniu sworzni. Gdy średnice wkrętów lub śrub są mniejsze niż 6 mm, obowiązują zasady rozmieszczenia jak dla gwoździ. [Zobacz też : co to jest dom pasywny , jak obliczyć zużycie gazu , studnia głębinowa przepisy ]

 

ZŁĄCZA NA KLAMRY

Klamry ciesielskie służą do łączeń drewna kantowego lub okrąglaków. Klamry wykonuje się najczęściej ze stali zbrojeniowej, okrągłej, gładkiej, o średnicy od 12-16 mm i długości od 20 do 40 cm. Długość ramienia klamry powinna się mieścić w granicach 6-7 średnic pręta, z którego klamra została wykonana, a długość ostrza nie powinna przekraczać dwóch takich średnic. Read more „ZŁĄCZA SWORZNIOWE”

Kauczuk mocno wyciagniety wykazuje wiele cech charakterystycznych dla materialu wlóknistego

Podstawową cechą charakteryzującą kryształy jest wewnętrzne przestrzenne uporządkowanie atomów, z których są one zbudowane na regularności budowy wewnętrznej opiera się geometryczna regularność budowy zewnętrznej. Nie zawsze jednak regularnej budowie wewnętrznej odpowiada regularna budowa zewnętrzna, jak to ma miejsce na przykład w wypadku metali, które zawsze posiadają budowę krystaliczną. Ten brak widocznej zewnętrznej regularności jest czasem tylko pozorny, spowodowany niewielkimi wymiarami poszczególnych kryształów. To samo zjawisko może występować również w przypadku kauczuku naturalnego. Kauczuk mocno wyciągnięty wykazuje wiele cech charakterystycznych dla materiału włóknistego. Read more „Kauczuk mocno wyciagniety wykazuje wiele cech charakterystycznych dla materialu wlóknistego”

Elastyczny stan kauczuku

W temperaturach wyższych elastyczność kauczuków zanika, gdyż ruchy termiczne cząsteczek są już tak silne, że pokonują siły międzycząsteczkowe i w wypadku ciał, które nie mają budowy trójwymiarowej, cząsteczki stają się na tyle ruchliwe, że następuje ich przesuwanie się względem siebie; w takich warunkach substancje przechodzą w stan ciekły o dużej lepkości. Im dłuższe są cząsteczki, tym wyższa musi być temperatura, aby efekt ten stał się dostrzegalny. Takie płynięcie plastyczne występuje w kauczuku, który nie posiada prawdziwych wiązań poprzecznych, lecz coś, co można by nazwać ,,kohezją uwikłaną, to jest złożonym mechanicznym splątaniem cząsteczek trzymających się razem pod działaniem sił międzycząsteczkowych. Elastyczny stan kauczuku jest więc z jednejstrony ograniczony w niskich temperaturach przez siły międzycząsteczkowe dążące do kompletnego unieruchomienia cząsteczek, z drugiej zaś strony w temperaturach wyższych – przez siły międzycząsteczkowych wiązań poprzecznych. Na podstawie szeregu dowodów przyjęto obecnie, że kauczuk może występować w postaci krystalicznej; świadczą o tym charakterystyczne zaciemnienia na rentgenogramie otrzymanym w określonych warunkach. Read more „Elastyczny stan kauczuku”

Mechaniczne zjawisko krystalizacji

Mechaniczne zjawisko krystalizacji, ponieważ podczas krystalizacji następuje miejscowe grupowanie się kilku cząsteczek w postaci krystalitu, krystalizacja jest w pewnym stopniu procesem zbliżonym do wulkanizacji, wywołującym powstawanie pewnego rodzaju wiązań poprzecznych. Zjawisko to jest szczególnie wyraźne w surowym kauczuku, w którym stopień plastycznego odkształcenia początkowo wzrasta ze wzmożeniem rozciągania, a następnie, w miarę dalszego rozciągania, maleje. Z tego zachowania się kauczuku wyciągnięto wniosek, że bezładne mechaniczne plątanie cząsteczek, dzięki któremu kauczuk surowy ma budowę siatkową, w miarę rozciągania kauczuku traci swe znaczenie, a jego funkcję przejmują znacznie silniejsze wiązania cząsteczek w siatkach krystalicznych. Prawdopodobnie, z tym samym zjawiskiem mamy do czynienia w kauczuku wulkanizowanym, który posiada bardzo dużą wytrzymałość na rozciąganie. Kauczuk GR-S, podobnie jak wszystkie kopolimery o nieregularnej budowie, nie ulega krystalizacji, wskutek czego jego wytrzymałość na rozciąganie jest mała. Read more „Mechaniczne zjawisko krystalizacji”

Struktura kauczuku krystalicznego

Ponieważ przeciętna wielkość cząsteczki w kauczuku surowym wynosi 20000 A (2. 10-4 cm) należy z tego wnioskować, że w jednej cząsteczce kauczuku powstaje kilka krystalitów. Struktura kauczuku krystalicznego ma więc prawdopodobnie postać pęczków krystalitów łączących się ze sobą w sposób uporządkowany, jednak tylko na krótkich odcinkach; wskutek tego na rentgenogramie oprócz punktów wskazujących na obecność kryształów mamy charakterystyczną aureolę, świadczącą o budowie amorficznej. W kauczuku wyciągniętym następuje pewne uporządkowanie się cząsteczek, znacznie ułatwiające krystalizację. Krystalizacja przez wyciąganie i krystalizacja przez wymrażanie nie są dwoma różnymi procesami; jest to jeden i ten sam proces zachodzący . Read more „Struktura kauczuku krystalicznego”

Wlókna naturalne i sztuczne

Włókna naturalne i sztuczne (wełna, jedwab, nylon itp. ) dają rentgenogramy, w których ilość punktów nie jest tak duża , a przy tym punkty te są rozmieszczone w charakterystyczny sposób na tle aureoli. Taki obraz rentgenogramu jest spowodowany obecnością krystalitów mniej lub więcej uporządkowanych wzdłuż osi włókna; oprócz krystalitów występują składniki niekrystaliczne – amorficzne. Badania kauczuku promieniami rentgenowskimi wykazały, co następuje: a. Zwykły, niewyciągnięty kauczuk surowy lub wulkanizowany daje rentgenogram cieczy analogiczny obraz daje kauczuk oziębiony gwałtownie poniżej -700C i przechodzący w tych warunkach w stan twardy jak szkło. Read more „Wlókna naturalne i sztuczne”

Krysztal pojedynczy

Treloar stwierdził, że krystalizacji kauczuku towarzyszy wydzielanie się ciepła (ciepło utajone) oraz zmiana gęstości (przeważnie wzrost). Poza tym tak jak wiele innych kryształów kryształy kauczuku wykazują dwójłomność. Wykorzystując zmiany gęstości, jak również zjawisko podwójnego załamania Treloar określił ilościowo zawartość krystalicznej materii w danej próbce kauczuku. Badania promieniami rentgenowskimi. Najbardziej wiarogodnym dowodem istnienia kryształów kauczuku są rentgenogramy. Read more „Krysztal pojedynczy”

Pomiedzy krystalizacja kauczuku a krystalizacja cieczy malo czasteczkowych istnieje zasadnicza róznica

Według Treloara krystalizacja w stanie nienaprężonym trwa w temperaturze do 10 dni, podczas gdy w temperaturze – 200C trwa tylko kilka godzin. W niższych temperaturach szybkość krystalizacji znów spada, ił poniżej – 400C w ogóle nie zachodzi. Pomiędzy krystalizacją kauczuku a krystalizacją cieczy mało cząsteczkowych istnieje zasadnicza różnica. Kauczuk krystaliczny nie posiada wyraźnej temperatury topnienia, lecz mięknie w temperaturze około 10oC. Temperatura mięknięcia kauczuku zależy od temperatury krystalizacji; im niższa jest temperatura krystalizacji, tym niższa jest temperatura mięknięcia. Read more „Pomiedzy krystalizacja kauczuku a krystalizacja cieczy malo czasteczkowych istnieje zasadnicza róznica”

Strop o powierzchni gladkiej stanowi gotowy podklad

Strop o powierzchni gładkiej stanowi gotowy podkład. Strop Kleina z żeberkami lub sklepienia wymagają warstwy wyrównawczej z betonu. Posadzkę z cegieł wykonuje się przez naniesienie na przygotowany podkład betonowy warstwy 1,5-2 cm zaprawy cementowej ,1 : 3, zarobionej na wodzie wapiennej; na niej układa się cegły na rąb lub na płask. Wzory układania. Na podłożu z piasku cegły układa się bezpośrednio. Read more „Strop o powierzchni gladkiej stanowi gotowy podklad”