ZŁĄCZA SWORZNIOWE

width=600

ZŁĄCZA SWORZNIOWE

Złącza elementów drewnianych o znacznych przekrojach i pod działaniem dużych sił mogą być  łączone za pomocą sworzni. Aby zachować bezpieczeństwo konstrukcji, istnieją obowiązujące zasady rozstawu sworzni w złączach dla wszystkich układów. Sworznie mogą być rozstawione sposobem prostym Iub mijankowym z zachowaniem następujących zasad:

  1. Odległość średnicy sworznia od I czoła łączenego drewna przy siłach ściskających powinna wynosić średnice sworznia, przy siłach rozciągających 7 średnic.
  2. Odległość między osiami sworzni liczona wzdłuż włókien drewna powinna być nie mniejsza niż 7 średnic sworznia, odległość mierzona w kierunku prostopadłym do włókien drewna powinna być nie mniejsza niż 3,5 jego średnice.
  3. Odległość średnicy sworznia od krawędzi wzdłużnej drewna powinna być nie mniejsza niż 3,5 średnic sworznia.

Dla bezpieczeństwa konstrukcji drewnianej, której złącza wykonano za pomocą sworzni, 1/5 ich ilości należy zastąpić śrubami.

 

ZŁĄCZA NA WKRĘTY I ŚRUBY

Wykonywanie złącz elementów drewnianych Za pomocą wkrętów i śrub o średnicy powyżej 6 mm podlega takim samym zasadom co do rozmieszczenia, jak przy zastosowaniu sworzni. Gdy średnice wkrętów lub śrub są mniejsze niż 6 mm, obowiązują zasady rozmieszczenia jak dla gwoździ. [Zobacz też : co to jest dom pasywny , jak obliczyć zużycie gazu , studnia głębinowa przepisy ]

 

ZŁĄCZA NA KLAMRY

Klamry ciesielskie służą do łączeń drewna kantowego lub okrąglaków. Klamry wykonuje się najczęściej ze stali zbrojeniowej, okrągłej, gładkiej, o średnicy od 12-16 mm i długości od 20 do 40 cm. Długość ramienia klamry powinna się mieścić w granicach 6-7 średnic pręta, z którego klamra została wykonana, a długość ostrza nie powinna przekraczać dwóch takich średnic. Read more „ZŁĄCZA SWORZNIOWE”

Kauczuk mocno wyciagniety wykazuje wiele cech charakterystycznych dla materialu wlóknistego

Podstawową cechą charakteryzującą kryształy jest wewnętrzne przestrzenne uporządkowanie atomów, z których są one zbudowane na regularności budowy wewnętrznej opiera się geometryczna regularność budowy zewnętrznej. Nie zawsze jednak regularnej budowie wewnętrznej odpowiada regularna budowa zewnętrzna, jak to ma miejsce na przykład w wypadku metali, które zawsze posiadają budowę krystaliczną. Ten brak widocznej zewnętrznej regularności jest czasem tylko pozorny, spowodowany niewielkimi wymiarami poszczególnych kryształów. To samo zjawisko może występować również w przypadku kauczuku naturalnego. Kauczuk mocno wyciągnięty wykazuje wiele cech charakterystycznych dla materiału włóknistego. Read more „Kauczuk mocno wyciagniety wykazuje wiele cech charakterystycznych dla materialu wlóknistego”

Elastyczny stan kauczuku

W temperaturach wyższych elastyczność kauczuków zanika, gdyż ruchy termiczne cząsteczek są już tak silne, że pokonują siły międzycząsteczkowe i w wypadku ciał, które nie mają budowy trójwymiarowej, cząsteczki stają się na tyle ruchliwe, że następuje ich przesuwanie się względem siebie; w takich warunkach substancje przechodzą w stan ciekły o dużej lepkości. Im dłuższe są cząsteczki, tym wyższa musi być temperatura, aby efekt ten stał się dostrzegalny. Takie płynięcie plastyczne występuje w kauczuku, który nie posiada prawdziwych wiązań poprzecznych, lecz coś, co można by nazwać ,,kohezją uwikłaną, to jest złożonym mechanicznym splątaniem cząsteczek trzymających się razem pod działaniem sił międzycząsteczkowych. Elastyczny stan kauczuku jest więc z jednejstrony ograniczony w niskich temperaturach przez siły międzycząsteczkowe dążące do kompletnego unieruchomienia cząsteczek, z drugiej zaś strony w temperaturach wyższych – przez siły międzycząsteczkowych wiązań poprzecznych. Na podstawie szeregu dowodów przyjęto obecnie, że kauczuk może występować w postaci krystalicznej; świadczą o tym charakterystyczne zaciemnienia na rentgenogramie otrzymanym w określonych warunkach. Read more „Elastyczny stan kauczuku”