Metoda mechanicznego pomiaru oporu mieszania

Metoda mechanicznego pomiaru oporu mieszania . Przy zmianie formy ciał stałych, na przykład przy mieszaniu zespołu różnych wielkości ziarn kruszywa, następuje wzajemne tarcie między poszczególnymi ziarnami tego kruszywa. Miarą tarcia między dwoma ciałami stałymi jest współczynnik tarcia. W czasie zmiany postaci cieczy powstaje opór, który wywołany jest przez wewnętrzne tarcie cieczy. Miarą wewnętrznego tarcia cieczy jest lepkość (wiskoza). Obie wspomniane wielkości, zarówno współczynnik tarcia jak i lepkość, są specyficznymi wielkościami, które charakteryzują dwa różne rodzaje materiału. Z tego powodu, obie te wielkości nie mogą być zastosowane do mechanicznego scharakteryzowania zapraw emulsyjnych. Charakterystyka tych zapraw pod względem mechanicznym może być wyrażona tylko kompleksowo. Jest to taka wielkość, w którą wchodzą: współczynnik tarcia, lepkość, oraz inne dane charakteryzujące stan zaprawy, występujący w różnych mo mentach (fazach) procesu mieszania składników zaprawy w czasie jej wytwarzania i wiązania. Za taką kompleksową miarę wielkości, charakteryzującej pod względem mechanicznym zaprawę emulsyjną, przyjęto tzw. opór mieszania zaprawy w czasie jej wytwarzania. Oporem mieszania jest moment obrotowy, oznaczony przy takiej liczbie obrotów mieszadła omówionego poprzednio przyrządu pomiarowego, przy której składniki badanej zaprawy zostały całkowicie wzajemnie wymieszane, dając jednorodną masę zaprawy. [patrz też: kostka brukowa libet, namiot magazynowy, namiot magazynowy parkietow ]

Powiązane tematy z artykułem: kostka brukowa libet namiot magazynowy wiercenie w żelbecie