Metoda doboru kruszywa

Metoda doboru kruszywa według zasad minimum próżni Sposób doboru kruszywa polega na tym, że do kalibrowanego naczynia kształtu cylindrycznego (rys. 45) pojemności 1,5 -:- 2,0 l wsypuje się najgrubszą frakcję kruszywa (l/4 objętości naczynia). Średnica ziarn kruszywa powinna być pięciokrotnie mniejsza niż średnica przekroju naczynia. Kruszywo wsypywane małymi porcjami zagęszcza się ubijając je tłuczkiem drewnianym, aż do otrzymania stałej objętości. Objętość, jaką zajmie kruszywo w stanie największego zagęszczenia, oznacza się za pomocą odpowiedniej podziałki pływaka, Ciężar objętościowy kruszywa określa się gdzie: p – ciężar ubitego kruszywa, V – objętość ubitego kruszywa. Read more „Metoda doboru kruszywa”

Czas stabilnosci zaprawy oznaczony laboratoryjnie

Czas stabilności zaprawy oznaczony laboratoryjnie, jak już poprzednio wspomniano na 30-35 s, jest w praktyce wystarczający przy obecnych bardzo sprawnych maszynach (kombajnach), produkujących i jednocześnie układających wyprodukowaną zaprawę emulsyjną. Tym bardziej czas ten jest wystarczający, jeżeli się weźmie pod uwagę wspomniane poprzednio wydłużenie czasu stabilności zaprawy, ze względu na większą masę i na ogół niższą temperaturę na miejscu budowy, w porównaniu z temperaturą laboratoryjną, w której stabilność zaprawy została ustalona. W praktyce czas potrzebny do wytworzenia zaprawy emulsyjnej i jej wbudowania, licząc od momentu dozowania składników do momentu jej wyprofilowania, wynosi 1,0-1,5 minuty, zależnie od sprawności maszyny (kombajnu). Na ogół czas ten powinien być mniejszy, niż 2 minuty. Przy stosowaniu najnowocześniejszych maszyn, produkowanych obecnie z elektronowym sterowaniem procesów produkcyjnych, czas potrzebny do wyp rodukowania, ułożenia i wyprofilowania zaprawy, wynosi około 60-70 s. Read more „Czas stabilnosci zaprawy oznaczony laboratoryjnie”

Poza tym stosowane sa równiez badania w celu wyznaczenia krzywych zaleznosci dodatku regulatora rozpadu emulsji w zaprawie od temperatury otoczenia przy stalej stabilnosci zaprawy

Poza tym stosowane są również badania w celu wyznaczenia krzywych zależności dodatku regulatora rozpadu emulsji w zaprawie od temperatury otoczenia przy stałej stabilności zaprawy (punkt 5.4.4). Omówione badania laboratoryjne zapraw emulsyjnych są dość pracochłonne. Przy stosowaniu wymienionych badań otrzymuje się oznaczenie właściwie tylko jednej cechy jakościowej zaprawy emulsyjnej w postaci jej stabilności i zależności tej stabilności od kilku wymienionych poprzednio czynników. Jest to stosunkowo wąski zakres właściwości zapraw, nieuwzględniający badań składników zaprawy, łącznie z opracowaniem jej receptury. Badania te są prawie identyczne z badaniami stosowanymi przy opracowaniu receptur dla różnego rodzaju betonów asfaltowych. Read more „Poza tym stosowane sa równiez badania w celu wyznaczenia krzywych zaleznosci dodatku regulatora rozpadu emulsji w zaprawie od temperatury otoczenia przy stalej stabilnosci zaprawy”

Krzywe stabilnosci zaprawy w zaleznosci od ilosci dodatku regulatora

Krzywe stabilności zaprawy w zależności od ilości dodatku regulatora . Czas stabilności zaprawy emulsyjnej, jak już omówiono poprzednio, zależy od rodzaju kruszywa pod względem petrograficznym, chemicznym, uziarnienia oraz od ilości użytej emulsji, stężenia jej fazy rozproszonej i kwasowości fazy rozpraszającej, jak również od temperatury, w której zaprawa ta jest wytwarzana. Przy wyszczególnionych poprzednio stałych czynnikach, zmieniając tylko ilość dodawanego regulatora, można wykreślić krzywą zależności między ilością regulatora w zaprawie i czasem rozpadu emulsji w tej zaprawie, czyli krzywą czasu stabilności zaprawy. Tego rodzaju krzywe można wykreślić dla zapraw z różnych rodzajów kruszywa, zachowując stałość składników tej zaprawy, ich jakość i temperaturę badania. Jest to o tyle pożyteczne, że jako wynik tych badań, można ustalić najkorzystniejszy skład zaprawy i najbardziej korzystne zużycie środków powierzchniowo cz ynnych. Read more „Krzywe stabilnosci zaprawy w zaleznosci od ilosci dodatku regulatora”